چه بسیار از ما

صد ساله فردا را بر دوش می کشد

تو بیا ای زمینه بکر

ای معصومیت که آینه دار ستارگانی

که ماهی بر کنار افتاده ای هستیم

جستنی به امید رهایی

به خاکمان نشانده