تن آدمی کمان و نفس و سخن چو تیرش

تو ز بام آب می خور که چو ناودان نماند

تو ز لوح دل فروخوان به تمامی این غزل را

منگر تو در زبانم که لب و زبان نماند

چو برفت تیر و ترکش عمل کمان نماند