از میخ های کلبه ربود آن تفنگ پر ؟

چشم که خفته بود که چشمانت

راه از ستاره جست

دست که بسته بود که دستانت

گیل آوا

ای روشنای چشم همه خانوار رنج

بی شمع و شب چراغ