که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

هله هش دار که در شهر دو سه طرارند

که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند

سردهانند که تا سر ندهی سر ندهند

ساقیانند که انگور نمی افشارند

یار آن صورت غیبند که جان طالب اوست