شکرانند که در معده نگردند ترش

روز گندم دروند ار چه به شب جو کارند

دلبرانند که دل بر ندهد بی برشان

سرورانند که بیرون ز سر و دستارند

شاکرانند و از آن یار چه برخوردارند

مردمی کن برو از خدمتشان مردم شو

زانک این مردم دیگر همه مردم خوارند