بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو

چاشنی شکر او ز دهن می نرود

بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مکن

گر برفت از دل تو از دل من می نرود

بوالحسن نیز درافتاد و حسن می نرود

جان پروانه مسکین ز پی شعله شمع

تا نسوزد پر و بالش ز لگن می نرود