صدا گر که تازیانه آوری

شب ز نیمه رفت و صبح بر دریچه می دمد

بی خبر دگر چرا فسانه آوری

نیست رامت این سمند توسن و نمی رود

شاخه رمیده آن گل سپید

ناروا سپرده بر گذار کوچه ها

می شود