شب ز نیمه رفت و صبح بر دریچه می دمد

گفتم آن نهال نو رسیده را

شایدت قیام قامتی تمام

تا رسی که سر بر آستانه آوری

بی خبر دگر چرا فسانه آوری

نیست رامت این سمند توسن و نمی رود

صدا گر که تازیانه آوری