تا رسی که سر بر آستانه آوری

بانگ بایدن که عاشقانه آوری

گفتم آن نهال نو رسیده را

شایدت قیام قامتی تمام

شب ز نیمه رفت و صبح بر دریچه می دمد

بی خبر دگر چرا فسانه آوری

نیست رامت این سمند توسن و نمی رود