چون خیال شکن زلف تو در دل دارم

در رسن کرد سر خود ز رسن می نرود

جان ادیم و تو سهیلی و هوای تو یمن

از پی تربیت تو ز یمن می نرود

این شکسته دلم از عشق شکن می نرود

گر سبو بشکند آن آب سبو کی شکند

جان عاشق به سوی گور و کفن می نرود