از پی تربیت تو ز یمن می نرود

جان منصور چو در عشق توش دار زدند

در رسن کرد سر خود ز رسن می نرود

جان ادیم و تو سهیلی و هوای تو یمن

چون خیال شکن زلف تو در دل دارم

این شکسته دلم از عشق شکن می نرود

گر سبو بشکند آن آب سبو کی شکند