جان منصور چو در عشق توش دار زدند

وز امید نظر دوست ز تن می نرود

زن ز شوهر ببرد چون به تو آسیب زند

مرد چون روی تو بیند سوی زن می نرود

در رسن کرد سر خود ز رسن می نرود

جان ادیم و تو سهیلی و هوای تو یمن

از پی تربیت تو ز یمن می نرود