زن ز شوهر ببرد چون به تو آسیب زند

بلبل از واسطه گل ز چمن می نرود

مرغ جان هر نفسی بال گشاید که پرد

وز امید نظر دوست ز تن می نرود

مرد چون روی تو بیند سوی زن می نرود

جان منصور چو در عشق توش دار زدند

در رسن کرد سر خود ز رسن می نرود