دل خاموش چمن را کاوید

روی شیب تپه و دره دوید

رخ آشفته علف ها را شست

شانه زد زلف گل وحشی را

هیچ کس چشمه جوشنده به بازی نگرفت

صورت هیچ کسی در دل او سایه نریخت

راه ها رفت و کس کاه نشد