غزلی در ره بیداد برای عشاق

با چه حرص و ولعی قلبم را

می جویدند برادرهایم

وز ته حنجره پاره و خونینم دشمن می خواند

و منش تحسین می کردم با گوشه چشم

این صدا ها نه صدای من بود

و نه چندان دور از آوازم