وین همه ایمان را

سایه ها آواز غمزده ای می خوانند

تو هم ای شعر مدد گر نکنی

بند از این بانگ عصب سوز کجا بگشایم ؟

که نمی گنجد درمذهب این بی مهران

با چه اندیشه آرامی بخشی بنشانم در خویش؟

آه بوددایی هم نیستم آخر کهشبی