بالی از آتش بر شانه خود نصب کنم

که نمی گنجد درمذهب این بی مهران

با چه اندیشه آرامی بخشی بنشانم در خویش؟

آه بوددایی هم نیستم آخر کهشبی

و به سیمایی سنگی بی درد

در پی لبخندی جاویدان

رستگارانه از این غمکده پروازکنم