و به سیمایی سنگی بی درد

با چه اندیشه آرامی بخشی بنشانم در خویش؟

آه بوددایی هم نیستم آخر کهشبی

بالی از آتش بر شانه خود نصب کنم

در پی لبخندی جاویدان

رستگارانه از این غمکده پروازکنم

عشق هامان کوچک