مادرانی شده ایم

قلب هامان کوکی

من در این شهر عروسک به چه کس روی کنم ؟

پای گهواره خالی همه مان

که یکی یک دانه

طفل اندیشه خود را شب و روز

جامه جشن عروسی به عبث می پوشیم