دست ها در کار است

که یکی یک دانه

طفل اندیشه خود را شب و روز

جامه جشن عروسی به عبث می پوشیم

و خموشانه بر گردنه های قلبم

چرخ ارابه سنگین زمان می گذرد

کارد می برد