بادبادک ها را

که نمی داند پشیزی پی یک دسته گلش رهگذری

وز بر هر دو گذشتم خاموش

و رها کردم از بام بلند

که به دنباله رقصنده شان در ره باد

حلقه حسرت من بود که آویخته بود

قلب من گلدان سرخ بلور