تپه چون طالبی کال برش می گیرد

تا نکندم ازجا گل میخ قلبت را

این در کهنه به رویم بگشا مهمانم

زندگی بی من و تو تازه نفس می گذرد می دانی ؟

راه ها رشدکنان ریشه به هر دهکده می افشانند

آهن از سنگ برون می اید جنگل وار

خانه ها می رویند از کف دست خالی