آهن از سنگ برون می اید جنگل وار

زندگی بی من و تو تازه نفس می گذرد می دانی ؟

تپه چون طالبی کال برش می گیرد

راه ها رشدکنان ریشه به هر دهکده می افشانند

خانه ها می رویند از کف دست خالی

بزم دانایی ها را امروز

بحر پیمانه بی مقدار است