و به دریایی وحشی درگیر

با چه ره جویم این جا من در روی زمین ؟

جز به دستانم ؟ این راست و چپ ؟

زورقی هستم بی پیوندی با ساحل

بایدم راه به پاروهای خویش برید

به سوی کودکی ام می تابد قلبم هم چون گل سرخ

که تماشا را در آینه گون آب زلال