که پلش از سیلی پیچان ویران شده بود

که تماشا را در آینه گون آب زلال

سر فرو می آرد

یاد دارم به یکی روز لب نهر کرج

پیرمردی مردم را همه از خرد و بزرگ

حمل می کرد ز سویی به دگر سو بر پشت

هر کسی از راهی آمده بود و به راه دلخواهش می رفت