از لب خونینش

می شناسی او را

از شباهت هایش

از نگاهش که غروب همه عالم در اوست

وز انگشتان ملتمسش

که به قاپیدن پروانه یک شعله درنگ آورده است

دست بر دامنت او را مددی باید کرد