که به قاپیدن پروانه یک شعله درنگ آورده است

از نگاهش که غروب همه عالم در اوست

از لب خونینش

وز انگشتان ملتمسش

دست بر دامنت او را مددی باید کرد

ای برادر به برافروختن کبریتی