نه فرومانده به گل

سبب خنده چه می بینی در کار من و پیکر من

منم اینک مردی زخم به تن

آرزوهای بلندش همه گردیده هوار

نه برافراخته قد

گر تکاپوست به بیرون شدن از گنداب است

نه برافروختن مشعل خورشید به شب