و از فراز پریشیده موی من در باد

کجا دوباره فراهم شوند و گرد ایند

بهارهای بن خاک خفته می دانند

تمام شب به زمین ماندم و به ره نگران

شب شتابگری همچو اسب مست گریخت

شکافت پهلوی دیوار قرن و قلعه قرن

چو موم در بر آتش به خاک راه چکید