چو موم در بر آتش به خاک راه چکید

و از فراز پریشیده موی من در باد

شب شتابگری همچو اسب مست گریخت

شکافت پهلوی دیوار قرن و قلعه قرن

میان پنجه غولی که سر کشید از خاک

قد بلند عروس زمان عروسک شد

همه مشایعت مرده را پذیرفتند