به جای سبز درختان چراغ قرمز بود

زمین تو گویی از سقف خویش می ترسید

ولی توقف و گرما و تشنگی می کشت

چه رفته بود ندانم که در تمامی شهر

به زیر دیده خورشید نیمروزی مرگ

کشنده بود به تابوت تنگ و راه دراز

زبان به شکوه گشودم که صحن گورستان