به زیر دیده خورشید نیمروزی مرگ

ولی توقف و گرما و تشنگی می کشت

چه رفته بود ندانم که در تمامی شهر

به جای سبز درختان چراغ قرمز بود

کشنده بود به تابوت تنگ و راه دراز

زبان به شکوه گشودم که صحن گورستان

چو جنگل تنکی از درخت آهن بود