کشنده بود به تابوت تنگ و راه دراز

چه رفته بود ندانم که در تمامی شهر

به جای سبز درختان چراغ قرمز بود

به زیر دیده خورشید نیمروزی مرگ

زبان به شکوه گشودم که صحن گورستان

چو جنگل تنکی از درخت آهن بود

دلم به سینه چو یک دارکوب سرگردان