و بخارات نفس هاشان گرم

حرفشان با هم نیست

هیچشان ماتم نیست

روی یک دایره تنگ به هم می لولند

پیله ای می تند آنان را سست

که به زنگ شتری می ریزد

و شتهرها گذرانند شبح وار ز خلوتکده ای