می سپارد شب رفته ای را

لیک او خفته بر ماسه نرم

روز بر راههای پر از مه

در نوردد دل جنگل سبز

بر نگاه دل یک ستاره

می پرد همچو پروانه ای شاد

عشق من کولی بی قراری است