روی دامان پاک از گناهی

تا نژادی دورگ در سحرگاه

بشکفد روی یخهای یک دل

بر طبیعت زند نیش یک گل

یک ستاره چکد اشک یک عشق

او نماند بسی در بر من

چون نخواهد که قهرم بیند