می سوخت آشیانه دریا درون تب

آذین کنید با همه عشقهای من

شهر سیاه و دیرگداز سکوت را

در دوره های دور می ریخت بال شب

از عمق آبهای سیه چشمهای مرگ

دم بزرگ می شود و باز پیش تر

از پهنه اش ستاره و دریا گریختند