از پهنه اش ستاره و دریا گریختند

می سوخت آشیانه دریا درون تب

از عمق آبهای سیه چشمهای مرگ

دم بزرگ می شود و باز پیش تر

امواج می کشند مرا باز پیش تر

دریا به سان جام پر از زهر خوشگوار

می ایدم به لب