همه مرغان ز چمن هر طرفی می پرند

چاشنی شکر او ز دهن می نرود

بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مگیر

گر برفت از دل تو از دل من می نرود

بلبل بی دل یک دم ز چمن می نرود

جان پروانه مسکین که مقیم لگنست

تن او تا به نسوزد ز لگن می نرود