جان پروانه مسکین که مقیم لگنست

گر برفت از دل تو از دل من می نرود

همه مرغان ز چمن هر طرفی می پرند

بلبل بی دل یک دم ز چمن می نرود

تن او تا به نسوزد ز لگن می نرود

بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو

بوالحسن نیز درافتاد و حسن می نرود