بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو

بلبل بی دل یک دم ز چمن می نرود

جان پروانه مسکین که مقیم لگنست

تن او تا به نسوزد ز لگن می نرود

بوالحسن نیز درافتاد و حسن می نرود

رسن دوست چو در حلق دلم افتادست

لاجرم چنبر دل جز به رسن می نرود