بوالحسن نیز درافتاد و حسن می نرود

جان پروانه مسکین که مقیم لگنست

تن او تا به نسوزد ز لگن می نرود

بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو

رسن دوست چو در حلق دلم افتادست

لاجرم چنبر دل جز به رسن می نرود

مرغ جان از قفس قالب من سیر شدست