من گنج غم را از نهادت می ربایم

من تکسوار راه های آسمانم

گر کوره ها بگدازم من شعله رنگم

گر خاموشی سنگم کند من لعل سنگم

فواره های خنده ات را می گشایم

تا سو بگیرد چشم تو خون می کنم من

شهری ز آتشپاره وارون می کنم