رحمتش نامه فرستاد که این جا بازآ

بدرد جامه تن را چو چنان نامه رسید

چه کمندست که پر می کشد این جان ها را

چه ره است آن ره پنهان که از آن راه کشید

که در آن تنگ قفس جان تو بسیار طپید

لیک در خانه بی در تو چو مرغی بی پر

این کند مرغ هوا چونک به چستی افتید