که در آن تنگ قفس جان تو بسیار طپید

چه کمندست که پر می کشد این جان ها را

چه ره است آن ره پنهان که از آن راه کشید

رحمتش نامه فرستاد که این جا بازآ

لیک در خانه بی در تو چو مرغی بی پر

این کند مرغ هوا چونک به چستی افتید

بی قراریش گشاید در رحمت آخر