که شکر رشک برد ز آنچ مرا می آید

مست او گشت از آن رو همگان مست ویند

خوش لقا گشت کز آن ماه لقا می آید

نی بگویم ز ملولی کسی غم نخورم

زان دلیرست که با شیر ژیان رو کردست

زان کریمست که از گنج عطا می آید

آنک سرمست نباشد برمد از مردم