زان کریمست که از گنج عطا می آید

نی بگویم ز ملولی کسی غم نخورم

که شکر رشک برد ز آنچ مرا می آید

زان دلیرست که با شیر ژیان رو کردست

آنک سرمست نباشد برمد از مردم

تا نگویند کز او بوی صبا می آید

بس کن ای دوست که سنبوسه چو بسیار خوری