تا نگویند کز او بوی صبا می آید

زان دلیرست که با شیر ژیان رو کردست

زان کریمست که از گنج عطا می آید

آنک سرمست نباشد برمد از مردم

بس کن ای دوست که سنبوسه چو بسیار خوری

که ز سنبوسه تو را بوی گیا می آید