کسی برای کویرم غزل نخوانده همیشه

منم که شور عطش را به کام بادیه آرم

خدا به زخم درونم نمک نشانده همیشه

نه قوی ناز محبت نه سینه سرخ مهاجر

تمام بی خبریها از آن من و خدایا

چنانکه قاصدکان را زمن رمانده همیشه

ترک ترک شدم از غم ، ز شش طرف بدریدم