ندارم از خزان وحشت نه منت از بهارانی

منم سروی که می مانم در این باغ زمستانی

پناه بلبلان وقتی که گل می راندش از خود

پناه عاشقان بودن مرا یعنی مسلمانی

ندارم میوه چون شاید ، به ذهن باغبان آید